Η Διοίκηση του ΑΣ ΠΥΡΑΣΟΣ ΝΕΑΣ ΑΓΧΙΑΛΟΥ, μετά τα όσα ελέχθησαν και εγράφησαν τις τελευταίες ημέρες σχετικά με την ομάδα και το γήπεδό της, αισθάνεται την ανάγκη να θυμίσει σε όλους κάποια στοιχεία της ομάδος μας.
H ομαδούλα μας…
Κάθε χρόνο η 23η Φεβρουαρίου φέρνει μία πικρή γεύση στο στόμα, ένα σφίξιμο στην καρδιά, αναμνήσεις που δεν λένε σβήσουν στην οικογένεια μίας ομαδούλας, της ομαδούλας μας, του Πυράσου μας… Τέτοια μέρα, το 1969, ο 18χρονος Στέλιος άφηνε την τελευταία του πνοή υπερασπιζόμενος την εστία της ομάδας του, της φαμίλιας του. Το’λεγε: Θα πεθάνω να νικήσει η ομάδα κυρ- Γιώργο. Τι κάνει άραγε μία ομάδα μεγάλη; Οι τίτλοι, τα έπαθλα, οι μεγαλοσχήμονες παράγοντες, τι; Ή μήπως, ο ιδρώτας, τα δάκρυα και καμιά φορά το αίμα που ποτίζει τη φανέλα και το ξερό χώμα…
Οι ιδρυτές του Πυράσου δεν είναι πια κοντά μας αλλά αυτό που έφτιαξαν συνεχίζει την πορεία του στο χρόνο και σαν μια οικογένεια που ανθίζει γενιά με γενιά θα υπάρχει και μετά από εμάς στο γίγνεσθαι του αθλητισμού και της κωμοπόλεώς μας και ας αλλάζουν τα πρόσωπα και οι φανέλες και ας σαπίζουν τα κάγκελα στο ανεμοδαρμένο γήπεδο…
Ό,τι μας ενώνει και μας πονεί δεν περιμένει την άνωθεν αναγνώριση, την ελεημοσύνη και τα φιλικά χτυπήματα στον ώμο. Μας αρκεί το βλέμμα του φίλου, η λερωμένη φανέλα, η λαχτάρα του πιτσιρίκου σαν μπαίνει στο γήπεδο και κλωτσάει το τόπι, η αγωνία του γονιού στην κερκίδα, οι φωτογραφίες στον τοίχο των αποδυτηρίων. Κουράγιο αδέλφια. Εμείς θα είμαστε πάντα εδώ. Στα δύσκολα και στα εύκολα. Το καράβι στο στήθος μας ανοίγει πανιά για νέα λιμάνια και ας έχει ο πηγαιμός λαιστρυγόνας και κύκλωπας…
